Kalbarri off the road

Vandaag zijn we iets vlotter gestart als anders. Rond tienen waren we op weg naar ons doel van deze dag: de Kalbarri inland Gorges. We moesten eerst zo'n 15 km over een gewone weg, tenminste, gewoon voor Australische begrippen. Smal en zonder vluchtstroken. Bij de ingang van het NP stond een parkwachter, maar dankzij onze park pass konden wij ‘gratis' naar binnen. Vanaf dat moment moesten we verder off the road. Het zandpad was een 27 km lang ouderwets wasbord. Alles in de camper is werkelijk van z'n plaats getrild. Zoals al bekend was hebben we nauwelijks kastjes in de camper. Dus alle kleding e.d. lag nu zo'n beetje door de hele camper geslingerd. De vering van de camper is zeg maar nogal stug, dus het was ook een enorme herrie. Maar na ruim een half uur kwamen we bij onze eerste stop: Nature's Window. Vandaag was een erg winderige dag. Dat heeft zo zijn voordelen: het wordt daardoor niet al te warm en de vliegen houden niet van wind. Maar zodra je op een beschut plekje staat zit je in no time onder de vliegen. Een paar jaar geleden had ik in Australië zo'n vliegennetje voor over je hoofd gekocht. Maar amper een vlieg gezien, dus beschouwde het netje een beetje als een souvenir. Maar voor de zekerheid toch meegenomen en Eva had ons er ook nog één gegeven. Nou, ik verzeker je: ook al heb je het gevoel dat je voor schut loopt, zo'n vliegennetje is onontbeerlijk. Snap niet hoe die vliegen het lukt om je in zo'n enorm park steeds weer te vinden. Oké, dat waren de vliegen. De wandeling naar Nature's Window was redelijk zwaar voor Karlijn, maar gelukkig was het niet zo ver. Maar het was behoorlijk steil en de wind maakte het extra spannend. Maar we zijn niet van een klif afgewaaid en hebben een paar prachtige foto's op deze plek kunnen maken. Na deze wandeling zijn we doorgereden naar 'Z Bend'. Weer zo'n 12 km hobbelen en vervolgens een stuk lopen. Hier had je een mooi uitzicht op de rivier en kon je zien hoe die zich in miljoenen jaren een weg gebaand had. Na al dit prachtigs moesten we weer 27 km terug over het wasbord. En inderdaad, de terugweg lijkt altijd minder lang! Hierna zijn we nog zo'n 25 km over de verharde weg naar Hawsk Head en Ross Graham. Gewoon over een heerlijk asfalt weggetje en weer een mooi stukje natuur bekeken (ook hier stikte het van de vliegen). Maar Nature's Window was toch wel het mooiste plekje.
Terug in Kalbarri city (1800 inwoners) nog een paar boodschappen gedaan en 's avonds hadden we gebakken eieren en wederom noodles als avondeten. De wind is inmiddels gaan liggen (voor het eerst is er geen wind) maar gelukkig koelt het 's avonds redelijk af.
Morgen hebben we een lange rit voor de boeg. We gaan naar Denham, vlakbij Monkey Mia. Of we daar weer internet hebben is afwachten, maar voorlopig kunnen jullie genieten van de foto's van Kalbarri NP.

Kalbarri parrot centre

Gistermiddag heeft Karlijn nog een poging gedaan om op een bankje, onder een boom, met uitzicht op zee een dutje te doen. Maar ondanks alle kussens lukte het niet en zijn we terug naar de camper gegaan. Het was vreselijk heet in de camper en met alle kleppen open is het schoonheidsslaapje toch gelukt. 's Avonds stond er kippensoep en noodles (vertrouwde Indomie!) op het programma.
Vanmorgen zijn we naar de Rainbow Parrot breedcentre geweest. Een hele mond vol voor een klein parkje. Meeste vogels zaten in kooien en wij vonden 't er een beetje zielig uit zien. Onze voorkeur gaat uit naar vogels in het wild. Er was ook nog een grote kooi waar een aantal vogels vrij konden rondvliegen. Hier hebebn we een paar foto's kunnen maken. Na het vogelparkje zijn we nog even doorgereden naar Eagle Gorge. Daar was een mooi uitzicht punt maar het zag daar zwart van de vliegen. We zijn dus snel de camper weer in gevlucht. Omdat we op de camping een zonovergoten plek hadden zijn we eerst wat boodschappen gaan doen en hebben we vervolgens anderhalf uur in de camper gelegen. Deze was geparkeerd tussen twee palmbomen, waardoor het iets koeler was. Aangezien het wat rustiger is geworden op de camping zijn we gaan vragen of we (alweer) mochten verhuizen, deze keer naar een schaduwrijkere plek. Omdat Karlijn zo zielig werd gevonden mocht dit dus nu hebben we een heerlijke plek. Vanavond aten we hamburgers met sla en vruchtjes, de hamburger was lekkerder dan bij de Mac, ja echt waar Kaj ?.
Morgen willen we een poging doen om Kalbarri NP in te gaan, als Karlijn de hamburger tenminste binnen houdt. Hier moeten we 25 kilometer over een onverharde weg, kijken of ons campertje dat leuk vindt.
We vinden het erg leuk om al jullie reacties te lezen en de aanvullingen op onze verhalen, keep on going!

Verrassende tweede dag in Kalbarri

Steeds lyrische verhalen over een strak blauwe hemel een turquoise oceaan en schitterende vergezichten zou natuurlijk veel te saai voor jullie zijn. Daarom een variatie op dit geheel. Gisternacht voelde Karlijn zich niet zo lekker (tja, what's new;-)) maar 's morgens was ze echt heel beroerd en had ze last van diarree en overgeven. Geen slokje water kon ze binnen houden. Omdat ze haar medicijnen op deze manier ook niet kon innemen zijn we rond half één naar het plaatselijke ziekenhuisje gereden. Deze is 24/7 open, maar een dokter komt alleen als het nodig is. Na alle formulieren te hebben ingevuld, wegen, temperatuur, bloeddruk, verzin maar iets, kwam na een half uurtje de dokter. Hij had een broer van de kok Jamie Oliver kunnen zijn. Na Karlijn onderzocht en ondervraagd te hebben besloot hij Karlijn aan een infuus te leggen en medicijnen tegen de misselijkheid te geven zodat ze weer in staat zou zijn haar Predison en andere medicijnen te slikken. En zo verbleven wij onze tweede dag in Kalbarri in het ziekenhuis(je). De verpleegkundigen waren heel aardig en om 15.00 was de wisseling van de wacht. Rond 18.00 uur kwam de dokter nog even langs en rond half zeven stonden we weer buiten. Karlijn had inmiddels twee geroosterde boterhammen gegeten en d'r medicijnen kunnen innemen. Op de camping is Karlijn meteen gaan slapen en inmiddels zijn we een dag verder en voelt ze zich een stuk beter. We zitten nu buiten met uitzicht op de oceaan ons blog bij te werken. De komende 3 nachten blijven we sowieso nog hier. Pas als Karlijn zich weer helemaal top voelt reizen we verder.

Kalbarri

Gisteravond probeerden we met wifi de website te uploaden. Voor 7 dollar hadden we een uur internet gekocht, maar het lukte helaas niet. Toen we 's morgens uitcheckte probeerde we nog 1 keer het internet en hadden we zo'n 10 minuten verbinding. Genoeg om een paar verhalen en foto's te uploaden. Daarna zijn we naar Kalbarri NP gereden, met als tussenstop Port Gregory. Hier is een meer dat heel roze is, helaas is dit op de foto's niet goed te zien. In het meer bevinden zich algen. Hoe het meer nou precies roze wordt is misschien weer leuk voor iemand om dat ff te googelen en deze info op de site te plaatsen. Na deze stop zijn we doorgereden naar het plaatsje Kalbarri, op zoek naar het visitor centre. Tomtom kon het niet vinden, maar we vonden wel een wc wat ook wel handig was. Daarna hebben we de coastal route gereden. We zijn bij Red bluff en natural bridge geweest. Bij de laatste hebben we ook walvissen gezien. Rond een uur of 3 zijn we opzoek gegaan naar een camping en deze was bijna vol. Omdat het vakantie was en het in Geraldton rotweer is, komt iedereen naar Kalbarri. Het visitor centre bleek naast onze camping te zitten, dus daar zijn we 's avonds nog even heen gelopen.
Voor avondeten hadden we nog een half gebraden kippetje, wederom wedges en een cesar salade. Wat er al niet allemaal mogelijk is in zo'n piepklein keukentje.
Morgen doen we rustig aan. We willen alleen een vogelparkje bezoeken. Waarschijnlijk blijven we 3 dagen in Kalbarri. Als de zon tenminste blijft schijnen.

Oke dus 5 minuten geleden wilden we de website gaan updaten, dus daar ging ik (Karlijn) even voor zitten. Terwijl ik me omhoog duw zit ik met m'n hand op het wifi kaartje, die je nodig hebt om in te loggen. Hierdoor vuur ik ‘m af en was 't kaartje ineens verdwenen. Mama overal zoeken, achterklep ging open maar nee, het was al opgegeven, weer geen internet vandaag. Dus ik besloot toch nog maar even te zoeken. De bedden leunen op houten kisten, en tussen de auto en die houten kist daar lag ‘ie! Dat heeft Kalbarri en omstreken gehoord.
Even mijn mening (Ingrid) over dit voorval. Dit is echt weer een typische, bijna onmogelijke actie van Karlijn. Want we zagen het wifi kaartje nu wel liggen. Welteverstaan bij geschenen met een zaklamp, want het is hier over negenen en een beetje Australiër slaapt dan. Nou, de hele camping is inmiddels zeker weten weer wakker:-) Enfin, ik zat op m'n knieën (heul charmant) achterste voren op het bed met mijn hoofd tegen de wand van de camper en jawel ergens in een hoekje lag het felbegeerde wifi kaartje. Na Karlijns enthousiaste uitroep: Ik zie 'm, waren we er nog niet. Want hoe krijg je dat kaartje daar vandaan? In het kastje bij het reserve wiel zat een gat waar je met enigszins wat moeite het kaartje misschien eventueel zou kunnen pakken. Maar voordat Karlijn een poging ging doen riep ze eerst vol afschuw: 'Is het daar VIES??' Lekker belangrijk doos, pak dat kaartje! Pfff, we zijn inmiddels een half uur verder, heel de camper op z'n kop gehad en we gaan nu proberen de boel te uploaden. Ow, enne Mik. Ze hebben hier alles te koop, zelfs hagelslag. En Hemelsblauw weten we over 3 maanden vast nog wel te vinden..... Als we zelfs een wifi kaartje op ene onmogelijke plek kunnen vinden wordt hemelsblauw een makkie. We verheugen ons op de volgende enveloppe.

Geraldton

Vanochtend zijn we rustig opgestaan om een tweede flauwvaldebacle te voorkomen. We zijn naar Geraldton gereden waar het vervolgens begon te regenen. Eerst hebben we boodschappen gedaan voor de komende dagen. Om toch iets cultureels te doen zijn we daarna naar het Western Australian Museum gegaan. Dit is het bekende Batavia museum. Wij dachten hier dus ook echt het scheepswrak van de Batavia aan te treffen. Niets is minder waar, er liggen 2 oude balken en 4 dukaten. Hier en daar een oude pijp en dat was het wel eigenlijk. Ook was er een tentoonstelling over de geschiedenis van WA en wat opgezette dieren zoals een kangoeroe. (Dit is even kort door de bocht, want het is best een mooi museum). Toen begon het keihard te regenen. Zo hard dat Karlijn deze keer d’r schoonheidsslaapje ín het museum heeft gedaan. Na nog een keer het museum doorgelopen te zijn en drie keer door het winkeltje waren we inmiddels twee uur verder en regende het nog steeds keihard. Nederland is er niets bij. Omdat we ondertussen door de airco onderkoeld waren zijn we toch maar naar de camper gerend. Volgende missie was een camping zoeken. Dit lukte vrij makkelijk, maar de camper zodanig parkeren dat je niet na het uitstappen meteen zou verdrinken was een kunst. Rond half zes regende het nog steeds keihard dus i.p.v. koken zijn we van pure ellende maar naar de Mac gereden. En het ongelooflijke gebeurde: het hield op met regenen. Na de vette hap zijn we snel naar het HMAS Sydney Memorial herdenkteken gegaan. In 1941 zijn hier voor de kust 645 mensen verdronken en hoe en wat precies is misschien weer een uitdaging voor iemand om uit te zoeken. Maar er was heel even een mooie ondergaande zon zodat wij een paar foto’s konden maken.

Tot nu toe is het droog gebleven en morgen gaan we weer een stuk noordelijker naar Kalbarri NP. Laat het daar alsjeblieft beter weer zijn.

Nambung-Cervantes

Gisteren zijn we rustig opgestaan onder een strak blauwe hemel. Op ons gemak een douche genomen, uitgecheckt en richting Cervantes gereden. Vlakbij Cervantes (16 kn) ligt Nambung NP met de beroemde Pinnacles. Toen we op ons kampeerplekje stonden zijn we eerst even naar het strand gelopen. Daar zagen we meteen twee dolfijnen die heel dicht bij de kust zwommen. Helaas waren er ook twee kinderen met 4 honden en die gaven hun honden de opdracht de dolfijnen aan te vallen. Jammer genoeg gingen de dolfijnen toen weer verder de oceaan op. Maar we hebben nog wel een foto kunnen maken en Ingrid was zo blond om te vergeten dat de oceaan niet schattig kabbelt met als gevolg dat het zeewater vol in haar schoenen stond. What’s new.

Vervolgens hebben we in onze 0 sterren keuken een 5 sterren maaltijd op tafel getoverd. Wedges met kip en Griekse salade. Daarna kwam er iets wat we absoluut NIET besteld hadden: REGEN.

Vanmorgen was de lucht eerst weer strakblauw. Een mooi begin van de dag. Ingrid ging eerst douchen zodat Karlijn nog wat kon uitslapen. Vervolgens ging Karlijn naar het gebouw waar je kon douchen en Ingrid deed de afwas en maakte de camper rijklaar. Ondertussen werd het steeds bewolkter en kwam Karlijn licht in paniek naar de camper. Ze bleek in de douche flauw gevallen te zijn met als gevolg dat ze een bult op d’r hoofd had en onder de blauwe plekken zat. We besloten eerst maar eens te ontbijten en daarna te kijken wat we moesten doen. Omdat de camping inmiddels zo’n beetje leeg was en daar verder niks te doen besloten we naar Nambung NP te rijden. Daar begon het te regenen en Karlijn voelde zich helemaal niet lekker dus hebben we de camper op de parkeerplaats gezet, de rolstoel op de passagiersstoel gegooid en zijn we op bed gaan liggen. Na ruim een uur voelde Karlijn zich een stuk beter en was het opgehouden met regenen. Ondertussen had Ingrid voor $40 een pass gekocht waarmee we de komende maand gratis in alle NP van WA mogen (Nambung kost $11 per auto).
Nadat de lucht wat opgeklaard was hebben we het rondje van 4 km (een smal zandpad met hobbels) tussen de Pinnacles doorgereden. Werkelijk een prachtig gezicht. Het is op foto’s toch altijd weer heel anders dan in werkelijkheid. Gelukkig is het nog gelukt om een paar foto’s te maken maar gezien Karlijns conditie besloten we geen wandeling tussen de Pinnacles door te maken. Misschien voelt iemand zich nog geroepen om uit te zoeken wat de Pinnacles nou eigenlijk zijnJ

Na dit avontuur wisten we niet zeker of we terug naar Cervantes zouden gaan of doorrijden naar het noorden. Karlijn gaf aan dat het weer iets beter ging en zo gebeurde het dat we op een Big4 camping in Dongara-Port Denison belandden.

Karlijn gaat nu even haar schoonheidsslaapje doen en Ingrid gaat zo koken. Ja, de taken zijn weer goed verdeeld. De plannen voor morgen zijn Geraldton.

En nu niet allemaal wakker liggen om de toestand van Karlijn. Dat doet Ingrid wel. En de campingbaas. We hadden aan hem gevraagd of hij iets wist tegen bulten en blauwe plekken en sindsdien komt hij om het uur langs de camper lopen om te checken of Karlijn nog “all right” is. Yes she is.

Perth-Yanchep

Perth - Yanchep

Vanmorgen zijn we om 9:15 samen met Eva vertrokken naar Perth, hier namen we de ferry naar Fremantle en weer terug. We hebben veel mooie huizen en natuur gezien (zelfs een dolfijn). Beetje jammer dat de kapitein/gids een irritante man was. (scheldwoorden laten we maar even achterwege, die mogen jullie zelf invullen.)

Toen we om half 1 terug kwamen was het tijd voor Karlijn d’r schoonheidsslaapje. Ingrid is weer achter de medicijnen aangegaan, weer ‘ns wat anders dan achter de muziek. Het lukte weer niet met de credit card maar daar hebben we überhaupt alleen nog maar ellende mee gehad, dus die kunnen we net zo goed weggooien. Uiteindelijk heeft Eva het voorgeschoten, maar drie keer raden, ook haar credit card deed moeilijk. Ze moest dus terplekken telefoonbankieren, uiteindelijk is het dan dus toch gelukt.
Toen was het eindelijk zo ver, we gingen de camper halen. Na een korte uitleg (door een Duitser) konden we vertrekken. De camper stond alleen nogal moeilijk geparkeerd dus onze Duitse mevrouw ging ‘m daar wel even uitrijden. Na 5 minuten had ze ’t voor elkaar dat onze camper strak tegen de camper ernaast aanstond, vervolgens moest ze een mannelijke collega erbij halen om de camper weg te krijgen. Nadat de camper dus helaas door een man bevrijd was ging Karlijn met Eva en Ingrid (in de camper, achter het stuur) met Mark richting huis. Daar hebben we onder leiding van Eva de camper ingepakt. Rond vijf uur was dit klusje geklaard en konden we vertrekken richting Yanchep, zo’n 60 km ten noorden van Perth. Gelukkig had Ingrid ’s morgens al de camping gereserveerd, want toen we aankwamen bleek de receptie allang gesloten te zijn. Het lijkt nu alsof we de camping en de receptie heel soepel gevonden hebben. Maar we besparen jullie even onze wanhopige zoektochten naar deze locatie, want uiteindelijk gaat het erom dat we ons doel bereikt hebben. We zijn om precies te zijn twee mensen tegen gekomen. Aan de eerste hebben we gevraagd waar de camping en/of de receptie was en de tweede mijnheer was van de beveiliging. In de receptie hing een telefoonnummer dat we konden bellen en na 2 Australische minuten kwam het beveiligingsmannetje in een auto aangereden. Onder escorte werden we naar ons kampeerplekje gebracht. Hij hielp ons vriendelijk met alles en je zag dat hij zich afvroeg wat twee vrouwen in vredesnaam hier kwamen doen. Gelukkig staan we vlakbij het sanitair, want dat soort luxe hebben we niet aan boord. Op dit moment bevinden wij ons in onze verblijfplaats waar we ons de komende 37 dagen moeten zien te redden. We hebben amper een halve vierkante meter om te staan en de rest is bed. Kasten moeten waarschijnlijk nog gemaakt worden, afgezien een kast voor de pannen en een kast naast de koelkast voor levensmiddelen. Hoe doen in vredesnaam al die andere mensen die zo’n hitop huren??? Nou ja, hebben jullie een beetje een beeld van ons huisje?

Perth dag 4

Even een korte update:

Missie medicijnen is nog steeds niet volbracht. We hebben problemen met de Visa card. Ons limiet is te laag of de medicijnen te duur. Mogen jullie zelf invullen. We hebben nu op twee manieren geprobeerd het Visa saldo te verhogen. Het is wel van de lopende rekening afgeboekt, maar nog niet op de Visa rekening bijgeboekt…….het geld zweeft dus ergens rond.

Ondertussen ben ik geslaagd (volgens Mark, die vroeger rijinstructeur in het leger was) voor de cursus linksrijden. Twee proefritten heb ik (en Mark ookJ) overleefd.

’s Middags wat boodschappen gedaan samen met Eva.
Vanavond ben ik met Helen, Phill, Mark en Eva uiteten geweest. Karlijn was te moe om nog weg te gaan.
Morgenochtend gaan we met Eva een boottocht maken over de Swanriver en naar Fremantle. ’s Middags brengen Mark en Eva ons naar Apollo om de camper op te halen. Daarna rijden we naar hun huis en daar pakken we de boel dan over. De bedoeling is om vervolgens naar Yanchep te rijden (naar het noorden). Vanaf dan hebben we voorlopig geen internet meer. Het is hier nu half elf geweest, dus bedtijd. Morgen vroeg op.

Ow, en morgen (ja dat kan op zondag) wil ik nog een poging doen om de andere twee injecties op te halen. Als dat niet lukt dan zorgen we gewoon dat we binnen drie weken weer in Perth zijn en pikken ze dan op. Komt hoe dan ook, vroeg of laat goed.