Carnarvon - Geraldton

Vanmorgen om 9.15 vertrokken richting Northampton. De eerste 100 km waren heel zwaar doordat het wegdek onprettig was en er een harde zijwind stond. Maar na een aantal stops en zo'n 5 en half uur later kwamen we op plaats van bestemming aan. Northampton is op zich een mooi historisch plaatsje maar een nogal saaie bedoeling. Dus nadat we de tank volgegooid hadden zijn we door gereden naar Geraldton, de camping waar we vorige keer in de regen stonden. Nu is er een strak blauwe lucht, maar wel een straf windje. Het is hier aanzienlijk koeler dan in het noorden. Maar het blijft ruim boven de 20 graden en wij kunnen er ons niks bij voorstellen dat de Sint inmiddels in het kikkerlandje is gearriveerd.
Toen we op de camping aankwamen probeerde Karlijn of ze internet op d'r mobiel kon ontvangen. En ongelooflijk maar waar, het lukte. Ze moest eerst wel de hele camper op d'r knieën door om uiteindelijk met d'r neus tegen het raam in een hoekje het beste bereik te hebben. Helaas niet genoeg voor Wordfeud, maar genoeg voor facebook, twitter en noem maar iets. Dus kon Karlijn even bijpraten met vriend, vriendinnen en d'r nichtje. Terwijl Ingrid de was ging doen en eten ging koken. Want ook al bevinden wij ons in het paradijs, dit alles gaat gewoon door. En als je 24/7 met je moeder opgescheept zit heb je uiteraard eens de behoefte aan contact met leeftijdsgenoten. Bovendien heeft Karlijn als leesvoer de e-reader bij zich maar helaas hebben we de verkeerde oplader meegenomen. Dus Ingrid heeft al drie boeken op de laptop uitgelezen terwijl Karlijn d'r boek leeg is. Nog een maandje en dan nemen Dico en Joran hopelijk de juiste oplader mee.
Vandaag gaan we niks bijzonders meer doen. Morgen rijden we waarschijnlijk door naar Jurien Bay. (Karlijn begint nu te piepen, want ze wil graag hier blijven i.v.m. internet. Daaaag Karlijn). Vanuit Jurien Bay is het maar 20 km naar The Pinnacles. Omdat we dat een mooi plekje vonden en Karlijn zich daar de vorige keer beroerd voelde gaan we hiernaar terug.
Ow nog een vraagje aan Loes Mullie: neem je mij dan in dienst als suppoost

Coral Bay - Carnarvon

Na een rustige stranddag in Coral Bay zijn we de volgende dag rond tien uur vertrokken naar Canarvon. We zijn weer naar dezelfde camping gegaan met privé badkamer (mèt kikkers) en met zwembad. Omdat het hier heerlijk weer is en we weer naar het zuiden aan het afzakken zijn (waar het minder warm is) besloten we hier twee dagen te blijven. De eerste dag hebben we de middag besteed aan boodschappen doen en bij het zwembad liggen. De tweede dag hebben we wat rondgereden in de omgeving van Canarvon. Hier hebben we het OTC Dish bekeken. Weer een uitdaging voor iemand om op te zoeken hoe en wat van die enorme schotel. Verder zijn we speciaal voor de vader van Jeroen naar een heus treinenmuseum geweest. Rond 12 uur lagen we weer bij het zwembad. Het blijven zware dagen hier. Morgen zakken we nog verder naar het zuiden. Waarschijnlijk naar Geraldton dat we tot nu toe alleen nog maar in de regen gezien hebben.

Exmouth dag 2

Met gierende banden hebben we 's morgens Yardies Homestead verlaten.We besloten eerst naar de andere camping Lighthouse Caravanpark te rijden en onderweg te stoppen bij het turtle centre. Dit stelde niet zoveel voor. Daarom zijn we naar de camping doorgereden waar we getankt en ingecheckt hebben. Het was inmiddels alweer half twaalf en daarom besloten we maar eerst te lunchen. Daarna zijn we teruggereden naar Cape Range NP. Eerst zijn we gestopt bij Oyster Stacks en vervolgens doorgereden naar Turquiose Bay. Hier hebben we een stukje over het strand gewandeld. Onderweg hebben we een aantal emoes met jonkies gezien en dit keer lukte het om er ook foto's van te maken. Na dit alles zijn we terug naar de camping gereden waar we ff een uurtje uitgerust hebben. Vervolgens hebben we vroeg gekookt (Wedges, sla en kip) en hebben de afwas in de camping kitchen achtergelaten (in de hoop dat iemand dat spontaan voor ons zou doen) en zijn we naar het strand gereden in de hoop dat er schildpadden op het strand zouden komen. Helaas is het nestseizoen nog niet begonnen, maar we hadden wel het geluk dat er één schildpad even haar toevlucht op het strand zocht voor een heel opdringerig mannetje (of was het een mannetje dat vluchtte voor een vrouwtje?). We zijn nog een tijdje blijven zitten en zagen een groot aantal schilpadden in zee zwemmen. Maar het waaide erg hard en de kust was nogal rotsig en daarom besloten we door te rijden naar 5 mile beach. Ondertussen ging de zon bijna onder en bleef het onverminderd hard waaien. Ook bij dit strand zagen we schildpadden in de oceaan, maar ze kwamen niet aan land. Na zonsondergang zijn we teruggereden naar de camping (zonder een kangoeroe plat te rijden) en hebben we (lees: Ingrid) de afwas gedaan. Morgen gaan we beginnen aan de terugtocht naar het zuiden. Eerste stop is weer Coral Bay (daar gaan we dit verhaaltje online zetten) en daarna naar Carnarvon. Dat is zo'n 250 km rijden. Daarna hebben we een lange reisdag van 500 km van Carnarvon naar Northhampton. Maar nu eerst nog genieten van zon, zee en strand en internet in Coral Bay. Internet missen we het allermeest. Maar we genieten elke keer van de briefjes en kaarten van Mik en Kayl. Jammer dat het bij jullie zo wisselend weer is en doe de groetjes aan Robert. Enne Joran, we hebben even op magister gekeken. Jouw cijferlijst is kleuriger dan het koraal hier. Misschien kan je dan nog beter naar zand staren:-)

Op een kangaroe eiland, waar je ......

Jaaaaa, we hebben levende kangoeroes gezien! Maar laten we bij het begin beginnen.
Vanmorgen zijn we op ons gemak vertrokken vanuit Coral Bay naar Exmouth. Onderweg hebben we honderden termietenheuvels gezien. Het was slechts zo'n 200 km naar Exmouth city. Hier hebben we getankt en een paar boodschappen gedaan. Daarna was het nog zo'n 40 km naar Yardie homestead, de camping die ons was geadviseerd. Tja, wat zullen we over deze camping zeggen....Nou uh, ze hebben stroom, er is een wc en douche en tja we hebben besloten maar 1 nacht te blijven. Toen we om een uur of één bij deze camping aankwamen was het kantoortje gesloten en hing er een briefje dat we zelf een plekje mochten uitkiezen. Er was plek zat en dan is het heel moeilijk kiezen. Maar goed, uiteindelijk een plekje gekozen, de stroom aangesloten en de halve pizza van gister in de magnetron opgewarmd. Heerlijk! Na de lunch besloten we het Cape Range NP maar eens met een bezoekje te verblijden. We hebben hier Turquoise Bay en Mangrove Bay bezocht. Bij de eerste Bay waren een paar mensen aan het kite surfen, erg leuk om naar te kijken. Toen we naar de volgende Bay reden zagen we een auto voor ons die nogal ‘raar' reed en toen omkeerde. Wat bleek nu, hij had een kangoeroe aangereden.....Aaaah, de eerste levende kangoeroe die Karlijn zag hupte gewond weg, echt heul zielig. Voor Ingrid aanleiding om (nog) zachter te rijden. Naarmate de rit vorderde zagen we steeds meer kangoeroes in de verte en toen we de afslag naar Mangrove Bay namen zagen we ze eindelijk ook van dichtbij. Eindelijk is het dan ook gelukt om ze op de gevoelige plaat vast te leggen. Terug naar de camping zagen we er zelfs en paar vlak langs de weg zitten. Op de camping hebben we ingecheckt en gevraagd waar je het beste schildpadden op het strand kon zien. Wij na deze uitleg nog naar twee stranden gereden. Twee keer bijna vast komen zitten op een verlaten zandweg en op het strand werden we gezandstraald, zo hard waaide het. We besloten dat de schildpadden maar tot morgen moesten wachten en zijn weer terug naar de camping gereden. Hier hebben we het laatste stuk pizza met groentesoep gegeten. Ook zaten er heel veel Galahs op de camping. Ze zien er prachtig uit, maar ze maken ook ongelooflijk veel herrie. Morgen gaan we terug richting Exmouth en gaan waarschijnlijk naar de camping vlakbij de vuurtoren.

Coral Bay rustdag

Vandaag hadden we een hele zware dag. Eerst hebben we uitgeslapen, ontbeten en zijn we naar 't strand gegaan. Hier hebben we gesnorkeld, of een poging tot gedaan, want Karlijn vond het veel te koud. Je kunt hier inderdaad zoals beloofd zo vanaf het strand naar het koraal zwemmen. Een boottocht is eigenlijk overbodige luxe. Vandaag hebben we ook weer een was gedaan (tsja, het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn) en zo meteen, om half 4 gaan we bij de fish feeding kijken. Vanavond gaan we afhaal pizza eten en morgen zetten we koers richting Exmouth.

Coral Bay

Eergister hadden we een rij/was/boodschappen dag in Carnarvon. Op de camping in Carnarvon hadden we voor het eerst een privé badkamer (die we alleen moesten delen met twee kikkers). Ook was er een zwembad maar daar hebben we geen gebruik van gemaakt.
De volgende dag hebben we de auto volgetankt en zijn we door gereden naar Coral Bay. Bij het pompstation hadden we ook nog even een nieuwe cd gekocht. Classic rock. Want we hebben maar 1 cd bij ons en de helft van de cd vinden we verschrikkelijke muziek en aangezien we zo'n 300 km per dag rijden.... Bij de volgende benzinepomp verkochten ze ook cd's en daar kochten we nog een cd (back to the 80ties) Dus ze kunnen ons nu al van verre horen aankomen.
In Coral Bay hebben we eerst de omgeving wat verkend en dat is voornamelijk wit strand met een prachtige turquoise zee. Je schijnt hier zo vanaf het strand te kunnen snorkelen maar wij besloten een tour te boeken voor de volgende dag. We hebben twee keer gesnorkeld en zijn naar het schildpadden sanctuary gevaren. Dat is een plek ergens bij het koraal waar heel veel schildpadden zaten. Erg leuk om te zien. Toen vroeg de gids wie er door naar Exmouth gingen. Want daar zitten nu duizenden schildpadden. Oké, wat doen we nu hier dan;-) Het snorkelen was wel mooi, maar we hebben ooit bij de Whitsunday eilanden gesnorkeld (aan de oostkust) en dat was toch echt het mooiste plekje vonden wij. Verder hebben we ook in Egypte en Thailand gesnorkeld. Er zijn hier in Coral Bay wel meer vissen en het koraal was ook wel iets mooier, maar die andere landen hadden ook een mooie onderwaterwereld. Ach, misschien zijn we gewoon verwend. Ow, en we hebebn ook nog een paar dolfijnen gezien die een possje met de boot meezwommen.
We blijven hier nog twee nachten. Morgen hebben we een strand/snorkeldag en overmorgen rijden we door naar Exmouth.
De temperaturen zijn hier overigens lekker. Overdag warm, graad of 30 maar met een fris windje en 's avonds koelt het heerlijk af zodat we goed kunnen slapen. Jullie begrijpen het al: we hebben het ontzettend zwaar hier.

Monkey Mia

Vanuit Denham is het 27 km naar Monkey Mia. Voor ons doen waren we vanmorgen vroeg op weg gegaan, maar toen we om kwart voor 10 bij de ingang van Monkey Mia stonden kregen we te horen dat we te laat waren voor het dolfijnen voeren. Maar of we toch even 8 dollar per persoon wilden betalen. Nog uitgelegd dat we Nederlanders waren en we van goedkoop houden, maar de man was vriendelijk doch onverbiddelijk. We hadden gelezen dat je hier naat het dolfijnen voeren ook hele mooie boottochten op een catamaran kan maken en besloten dat maar te gaan doen. Om half 11 vertrok de boot en we waren maar met 10 man aan boord. Gelukkig hebben we dolfijnen gezien. Verder nog een aantal dugongs (zeekoeien), zeeschildpadden, een rifhaai en een paar octopussen. De boottocht duurde 2,5 uur en daarna hebben we nog een uurtje op een vrijwel leeg strand gelegen. Rond drieën zijn we weer richting Denham vertrokken en twintig kilometer ten zuiden van Denham ligt het uitkijkpunt Eagle Bluff. Dit kijkt uit over een hele mooie, ondiepe baai waar we stingrays, haaien en schildpadden gezien hebben.
Terug bij de camping besloten we dit keer in de campingkeuken te koken. Indiase kip stond op het eetprogramma. Dus wij de hele huisraad verhuisd naar de campingkeuken (drie keer heen en weer lopen), kip netjes gesneden, water voorgekookt. Pan op gasfornuis gezet. Alles wat dus nodig was om te gaan koken was aanwezig. Op één ding na..... we hadden geen lucifers..... Dus Ingrid aan een man die met zijn wicked campertje vlak naast de keuken stond gevraagd of hij misschien lucifers had. No, I don't smoke. Nee, wij ook niet, maar we willen gewoon koken. Karlijn offerde zich wel op, zij zou wel even naar de winkel lopen om lucifers te kopen. Terwijl zij weg was kwam er een andere man ook koken dus die kon mooi de pitten van ons ook aansteken. Ondertussen kwam Karlijn onverrichte zaken terug, maar het probleem was reeds opgelost. Pff wat een gedoe voor een maaltijd. En het ergste is dat het eten eigenlijk helemaal niet echt lekker was. Maar onze voorraad eten is nu op en omdat het hier hartstikke duur is vertrekken we morgen naar Canarvon. Ons is verteld dat de prijzen daar weer normaler zijn. En wij denken dat het dolfijnen voeren morgen ook wel weer zonder ons gaat lukken. We hebben van mensen gehoord dat het allermooiste plekje Coral Bay is. Dus na Carnarvon wordt dat ons volgende reisdoel.

Kalbarri-Denham

Vandaag hadden we een rit van ongeveer 400 km voor de boeg. Voordat we vertrokken ging Ingrid voor de laatste keer naar de wc en kwam ze een verpleegkundige uit het ziekenhuisje tegen die Karlijn in de eerste shift geholpen had. Ze vertelde dat ze die ochtend nog aan Karlijn gedacht had, omdat ze een medisch artikel had gelezen waarin stond dat omega-3 fatty acid o.a. zou helpen bij reuma patiënten. Ze wilde het artikel ons heel graag laten zien, dus 5 minuten later stond ze bij onze camper met het artikel. We wilden haar graag binnen vragen maar aangezien je amper met 1 persoon binnen kan staan hebben we het gesprek maar buiten gevoerd. Hierna gingen we op weg naar Denham. Na 100 km kwamen we, samen met een andere camper, achter twee enorme roadtrains terecht met de woorden OVER SIZE achterop. De voorste camper besloot na een tijdje om de eerste roadtrain in te halen en vervolgens ook de tweede. Zo nu wij nog... had je gedacht. 150 km verder en 10 andere auto's die er wél voorbij gingen later, reden wij NOG achter de roadtrains, hoe kan 't ook anders. De roadtrain gaf heel vriendelijk aan dat we er wel voorbij konden, na even vertrouwd rechts te hebben gereden is Ingrid weer gillend achter de roadtrain verdwenen: ‘ik durf dit niet hoor!'. Gelukkig werden we gered door een grote parkeerplaats bij een tankstation, maar je raadt 't al, de roadtrains stopte hier ook. Het plan was dus snel te lunchen en vóór de colonne te vertrekken. We gingen even naar de wc, smeerde een boterham, keken om en... weg waren ze. Dat beloofde wat voor de laatste 200 kilometers. Maarrr we zijn ze gelukkig niet meer tegen gekomen. 100 km voor Denham hadden we het briljante idee om naar de stromalieten te gaan kijken. Na ongeveer 5 km kwamen we terecht op een soort camping/post office/informatiehuisjeplekjedingetje. Nog gevraagd aan andere toeristen waar dan die stromalieten waren, en die waren ‘pretty sure' dat het ‘overthere' was. Nou ‘overthere' begon een wandeling van 1.5 km en met een buiten temperatuur van 40 graden en 400 vliegen om je heen heb je daar geen zin in. Zonder die 40 graden en 400 vliegen eigenlijk nog steeds niet. Dus we besloten terug naar de camper te gaan en die stromalieten lekker te laten liggen, die liggen daar tenslotte al jaren, dus dat zou zonder ons bezoek wel goed komen. Onderweg naar de camper vroegen toeristen aan ons of wij toevallig wisten waar de stromalieten waren. Nou ja ‘maybe overthere' maar zij vonden 't ook maar vaag dus gingen 't in het informatiehuisjeplekjedingetje vragen. Wij zaten inmiddels alweer in de camper, met de airco aan, toen we hen met de auto zagen vertrekken. Geen idee waarheen maar hop, wij erachteraan natuurlijk. En jawel we kwamen uit bij de stromalieten. Ze zijn bruin en lijken op rots en zijn gemaakt van microben die bijna identiek zijn aan organismen die 1900 miljoen jaar geleden geëvalueerd zijn in meer complexere levensvormen. Ze zijn heel fragiel en daarom is er een soort stijger overheen gebouwd zodat je ze goed kan bekijken. (Er is vast wel iemand die met een betere uitleg over de stromalieten op de proppen komt). We hadden ze al gauw bekeken. Heb je één stromaliet gezien, dan heb je ze allemaal wel gezien. Onze mede toeristen ook. Dit kan ook komen door de bloedhitte en de grote hoeveelheid vliegen. Volgende stop: Shell Beach. We twijfelde of we dit wel moesten doen met de stromalieten nog in ons achterhoofd en een enkele vlieg nog aan boord. Maar wij de ‘stoere wijven' laten ons niet kennen door een paar 1000 vliegjes en een verzengende hitte. Dus Shell Beach here we come. Op dit strand is geen zand te bekennen maar volgens de boeken ligt het hele strand bedekt met schelpjes, tot 10 meter diep ongeveer (maar ook hierover kan vast en zeker een betere uitleg gegeven worden). Na deze onderbreking moesten we nog 100 km tot Denham. We hebben een camping aan zee (Seaside Tourist Village) en na de warme maaltijd (lasagne met komkommer) zijn we naar het strand gegaan waar een prachtige zonsondergang te zien was. Gelukkig koelt het hier 's avonds ook wat af. Morgen willen we naar Monkey Mia(26 km) rijden.