Perth - Yanchep

Vanmorgen zijn we om 9:15 samen met Eva vertrokken naar Perth, hier namen we de ferry naar Fremantle en weer terug. We hebben veel mooie huizen en natuur gezien (zelfs een dolfijn). Beetje jammer dat de kapitein/gids een irritante man was. (scheldwoorden laten we maar even achterwege, die mogen jullie zelf invullen.)

Toen we om half 1 terug kwamen was het tijd voor Karlijn d’r schoonheidsslaapje. Ingrid is weer achter de medicijnen aangegaan, weer ‘ns wat anders dan achter de muziek. Het lukte weer niet met de credit card maar daar hebben we überhaupt alleen nog maar ellende mee gehad, dus die kunnen we net zo goed weggooien. Uiteindelijk heeft Eva het voorgeschoten, maar drie keer raden, ook haar credit card deed moeilijk. Ze moest dus terplekken telefoonbankieren, uiteindelijk is het dan dus toch gelukt.
Toen was het eindelijk zo ver, we gingen de camper halen. Na een korte uitleg (door een Duitser) konden we vertrekken. De camper stond alleen nogal moeilijk geparkeerd dus onze Duitse mevrouw ging ‘m daar wel even uitrijden. Na 5 minuten had ze ’t voor elkaar dat onze camper strak tegen de camper ernaast aanstond, vervolgens moest ze een mannelijke collega erbij halen om de camper weg te krijgen. Nadat de camper dus helaas door een man bevrijd was ging Karlijn met Eva en Ingrid (in de camper, achter het stuur) met Mark richting huis. Daar hebben we onder leiding van Eva de camper ingepakt. Rond vijf uur was dit klusje geklaard en konden we vertrekken richting Yanchep, zo’n 60 km ten noorden van Perth. Gelukkig had Ingrid ’s morgens al de camping gereserveerd, want toen we aankwamen bleek de receptie allang gesloten te zijn. Het lijkt nu alsof we de camping en de receptie heel soepel gevonden hebben. Maar we besparen jullie even onze wanhopige zoektochten naar deze locatie, want uiteindelijk gaat het erom dat we ons doel bereikt hebben. We zijn om precies te zijn twee mensen tegen gekomen. Aan de eerste hebben we gevraagd waar de camping en/of de receptie was en de tweede mijnheer was van de beveiliging. In de receptie hing een telefoonnummer dat we konden bellen en na 2 Australische minuten kwam het beveiligingsmannetje in een auto aangereden. Onder escorte werden we naar ons kampeerplekje gebracht. Hij hielp ons vriendelijk met alles en je zag dat hij zich afvroeg wat twee vrouwen in vredesnaam hier kwamen doen. Gelukkig staan we vlakbij het sanitair, want dat soort luxe hebben we niet aan boord. Op dit moment bevinden wij ons in onze verblijfplaats waar we ons de komende 37 dagen moeten zien te redden. We hebben amper een halve vierkante meter om te staan en de rest is bed. Kasten moeten waarschijnlijk nog gemaakt worden, afgezien een kast voor de pannen en een kast naast de koelkast voor levensmiddelen. Hoe doen in vredesnaam al die andere mensen die zo’n hitop huren??? Nou ja, hebben jullie een beetje een beeld van ons huisje?