Steeds lyrische verhalen over een strak blauwe hemel een turquoise oceaan en schitterende vergezichten zou natuurlijk veel te saai voor jullie zijn. Daarom een variatie op dit geheel. Gisternacht voelde Karlijn zich niet zo lekker (tja, what's new;-)) maar 's morgens was ze echt heel beroerd en had ze last van diarree en overgeven. Geen slokje water kon ze binnen houden. Omdat ze haar medicijnen op deze manier ook niet kon innemen zijn we rond half één naar het plaatselijke ziekenhuisje gereden. Deze is 24/7 open, maar een dokter komt alleen als het nodig is. Na alle formulieren te hebben ingevuld, wegen, temperatuur, bloeddruk, verzin maar iets, kwam na een half uurtje de dokter. Hij had een broer van de kok Jamie Oliver kunnen zijn. Na Karlijn onderzocht en ondervraagd te hebben besloot hij Karlijn aan een infuus te leggen en medicijnen tegen de misselijkheid te geven zodat ze weer in staat zou zijn haar Predison en andere medicijnen te slikken. En zo verbleven wij onze tweede dag in Kalbarri in het ziekenhuis(je). De verpleegkundigen waren heel aardig en om 15.00 was de wisseling van de wacht. Rond 18.00 uur kwam de dokter nog even langs en rond half zeven stonden we weer buiten. Karlijn had inmiddels twee geroosterde boterhammen gegeten en d'r medicijnen kunnen innemen. Op de camping is Karlijn meteen gaan slapen en inmiddels zijn we een dag verder en voelt ze zich een stuk beter. We zitten nu buiten met uitzicht op de oceaan ons blog bij te werken. De komende 3 nachten blijven we sowieso nog hier. Pas als Karlijn zich weer helemaal top voelt reizen we verder.