Inmiddels is de goede Sint ook weer terug naar zijn eigen land en kunnen jullie je opmaken voor de Kerst. Wij ontvingen hier ook een pakketje van Sint en Piet maar dat was slechts de roe met een gedicht. Ach, ouwe mannen hebben altijd wat te mopperen, dus nemen we de dreiging van Sint maar met een korreltje zout. Misschien dat de Kertsman nog een cadeautje voor ons in petto heeft.
We hadden allerlei plannen om hier aan de Sunshine coast te gaan doen en te bekijken (o.a. Fraser Island) maar we hebben eigenlijk heel weinig gedaan. Dit had twee redenen. Ten eerste was het eerste stuk van de reis al best heftig en hebben we veel gezien en gedaan en Karlijns lijf was gewoon even helemaal op. Daarnaast is het weer hier nou niet echt wat de naam Sunshine coast zou vermoeden. We hebben hier regelmatig regen gehad en gister was het zelfs koud (onder de 20 graden is koud). 7 jaar geleden waren we ook al eens hier en hebben we ook in de regen in de Australian zoo gelopen. Dit vonden we niet voor herhaling vatbaar. Het enige wat we hier als toeristen gedaan hebben is een bezoek aan een lookout waar je een prachtig uitzicht had over The Glasshousemountains en hebben het kustplaatsje Caloundra bezocht. Hier zijn we 7 jaar geleden ook al eens twee nachten geweest, maar toen regende het alleen maar. Dit keer was het ruim 30 graden en konden we even genieten van zon, zee en een sandwich. En in een mini media markt vonden we eindelijk een nieuwe oplader voor de ereader. En dat slechts voor $19,99. Daar kan je amper een nieuw boek voor kopen. Dus laat het nog maar even regenen, wij vermaken ons wel met lezen.
Verder hebben we ook hier Sinterklaasavond gevierd. Voor Rob en Jan hadden we wat cadeautjes gekocht en gedichtjes geschreven. Maar probeer aan een buitenlander maar een uit te leggen wat Sinterklaas nu eigenlijk is. Hij komt oorspronkelijk uit Turkije,maar woont nu in Spanje, komt ieder jaar met de boot uit Spanje en heeft een kudde zwarte pieten bij zich. Hij loopt met zijn paard (als dat beest tenminste gevonden wordt) over de daken en hij heeft een groot rood boek waar alles in staat. Enzovoort. Ja, we Nederlanders zijn een heel geloofwaardig volkje. Maar goed, ze vonden de cadeautjes en gedichtjes erg leuk en wij hebben erg gelachen om het gedicht en de roe van Annemieke. Veel werk heb je er van gemaakt Mik! Thanks voor alle briefjes en kaarten tot nu toe.
Het is nu dinsdag 6 december 9 uur. Helaas weer een bewolkte dag. We willen eigenlijk nog naar de ZOO of het aquarium. Even afwachten hoe het weer verder deze dag wordt en hoe Karlijn zich voelt. We vertrekken donderdag zo'n 200 km naar het zuiden en hebben besloten geen moeite meer te doen om Fraser Island te bezoeken. We blijven waarschijnlijk na donderdag tot de 21e bij Mary in Coomera. Dat is vlakbij Lamington NP en ook slechts een kwartiertje van de kust. Genoeg te zien en te doen dus. Nu hopen dat de zon gaat schijnen aan de Gold coast waar we dan zitten.
Vandaag zijn we rond 10 uur naar Eumundi gereden waar iedere vrijdag en zaterdag een (toeristen) markt is. Je kan hier van alles kopen zoals zelfgemaakte kleding, zeep, wierook, en allerlei snuisterijen (sommige mensen noemen het rotzooi). Ook zijn er heel veel eetkraampjes etc. Omdat het bijna 5 december is leek het ons leuk om ook wat rotzooi voor Rob en Jane te kopen en ze dat dan dinsdag met een gedicht te geven. Voor Rob kochten we een houten bord met daarop “Rob’s shed”. Hij brengt namelijk heel wat uurtjes in zijn schuur door (zijn schuur is groter dan ons huis) en doet daar allerhande klusjes. Verder houdt hij van vissen en we hebben een of ander heeeel handig apparaatje gekocht waarmee je in een handomdraai een haak aan het vissnoer kan knopen. Als je de man achter het kraampje mocht geloven was het de uitvinding (wel te verstaan een Australische) van de eeuw. Tja, wat koop je anders voor een man van 72 dan de Australische uitvinding van de eeuw? Jane houdt van ginger (gember). Dus zijn we naar The Gingerfactory gegaan en hebben we ginger tea en een boek met recepten waarbij je gember gebruikt gekocht. Heeft de Sint toch mooi weer z’n best gedaan. Nu nog de gedichten en dat alles bij een temperatuur van 30 graden. Heel raar. Ow ja, en inpakpapier. Uiteraard niet met de opdruk van de Sint ( of iemand moet dat even per expres oprsturen)? We gaan morgen maar eens kijken of we überhaupt inpakpapier ergens kunnen kopen. Ondanks dat de temperatuur hier lekker is heeft Karlijn hier veel meer last van d’r reuma. Ze heeft daardoor ook meer slaap nodig waardoor we minder actief zijn. We bekijken per dag hoe Karlijn zich voelt en bekijken dan wat we gaan doen. We willen nog wel erg graag de Australian ZOO van wijlen Steve Irwin bezoeken. En Underwater World ,dat hier vlakbij is, schijnt ook de moeite van een bezoek waard te zijn. Donderdag rijden we in ieder geval zo’n 200 km zuidelijker om Mary (vriendin van mijn oom Arie van bijna 90) te bezoeken, alwaar we ook zo’n week zullen verblijven. Zij woont in UpperCoomera, mocht iemand het willen opzoeken op google maps.
Even een samenvatting van de afgelopen dagen. Omdat de camper op een gegeven moment echt te klein werd en Karlijn te veel pijn kreeg hebben we zaterdag bij mijn nicht Eva in huis geslapen. Hier hebben we vooral uitgerust en zijn we amper de deur uit geweest. Omdat we wireless internet hadden konden we 24 uur op internet. Maar een paar dagen helemaal niks doen was gewoon even hel prettig na al die duizenden kilometers en duizenden indrukken. Dinsdagochtend om 7.15 stond er een taxi voor ons klaar om ons naar het vliegveld te brengen voor de vlucht van 4 uur naar Brisbane. Dit verliep allemaal heel goed en rond 15.45 plaatselijke tijd landden we in Brisbane. Hier hebben we de huurauto opgepikt en zijn we op weg gegaan naar Glass House Mountains. Dit is normaal zo’n drie kwartier rijden maar er stonden overal files dus het duurde iets langer. Rond 19.00 kwamen we bij Rob&Janice aan. Hen ken ik via het internet en heb ze twee maal eerder kort bezocht, maar dit is de eerste keer dat we bij ze logeren. Ze hebben naast hun eigen huis een extra huisje waar wij nu slapen. Met eigen toilet en douche. Rob & Jan zijn al een paar jaar met pensioen en zijn er vriendelijk en behulpzaam. Een aantal dagen geleden is een van de voorwielen van Karlijns rolstoel lek gegaan (denk dat ze te zwaar is). Rob heeft 3 keer geprobeerd ‘m te plakken, maar helaas hadden we een nieuwe band nodig. We zijn toen naar twee fietsenwinkels geweest om een nieuw bandje te scoren en uiteindelijk is het gelukt. Vanmorgen (7 uur) begon de dag heel zonnig. Maar in de loop van de dag ging het regenen. We besloten naar het visitorcentre in Glass House Mountains (GHM) te gaan en naar de apotheek om nieuwe humira te bestellen. GHM is echt een heul klein dorpje maar de Humira hadden ze gewoon op voorraad. Dus geen probleem. Dus eigenlijk is het hier heel simpel om aan de Humira te komen. Het enige wat je nodig hebt is een recept van een Australische dokter (huisarts) en bij elke apotheek kan je de Humira dan krijgen. Veel simpeler dan ik verwacht had. Hangt alleen wel een prijskaartje aan (ruim $1000 per injectie). Janice had trouwens ter ere van mijn 44e verjaardag een taart gebakken en die stond vanmorgen klaar met een cadeautje en een kaart. Echt lief. Vanavond gaan we uiteten om het heugelijke feit dat ik weer een jaartje ouder ben te vieren. Iedereen bedankt voor alle smsjes voor mijn verjaardag! En Mieke: Janice is een fanatiek patchworker. Kheb een foto van haar laatste projectje gemaakt, maar er is nog veel meer. Wil je een fotoshoot;-)
We leven nog! Laatse dagen hebben we of niks gedaan of hebben gereisd. Inmiddels ziten we in Glass House Mountains een uur rijden van Brisbane. Alles gaat goed hier.
Vanmorgen zijn we vanuit Munster een half uurtje naar het zuiden gereden naar Rockingham. Hier waren we op de heenweg al geweest en Karlijn had hier een leuke broek gezien. Omdat ze spijt had dat ze ‘m niet gekocht had en we toch ‘in de buurt’ waren zijn we teruggereden. En het leuke was dat ie nu 10 dollar goedkoper was en met 40% korting. Hierna hebben we zo’n twee uur bij de Mac gezeten om de site bij te werken. Maar omdat ieder normaal mens in Nederland nog op één oor lag viel er niks te chatten. Na warme chocomelk , appelgebak, kipstukjes en een Bigmac menu zijn we doorgereden naar Fremantle. Dat is een heel gezellig, toeristisch plaatsje aan de kust ongeveer 15 minuten van Perth. En hier geschiedde weer een wonder, want Ingrid heeft nieuwe sloffen (Uggs) gekocht. We hadden van Mik een foto gekregen van mijn uggly oude sloffen en toen realiseerde ik hoe erg ze er na ruim tien jaar uitzien (zie foto). Maarrr m’n oude mogen nog niet weg (hint voor Dico) want moet eerst uitproberen of deze nieuwe enigszins kunnen tippen aan m’n oude. Morgen willen we nog even het centrum van Perth bezoeken (vooral Kings park) en dan rijden we naar Bedford waar Eva en Mark wonen. Om eerlijk te zijn zijn we die kleine piep camper wel een beetje zat. Wat een kroephok. Maar hij heeft ons wel mooi door het een groot deel van zuidwest Australië gereden. Maar we zouden nooit meer zo’n klein ding huren. We hadden in eerdere verhalen al gemeld dat we regelmatig branden zagen. Gister stond het groot in The West Australian dat het in de buurt van Margaret River flink uit de hand is gelopen. Maar gelukkig zijn er geen doden gevallen.
Om 7 uur brandde het zonnetje in Hyden alweer fanatiek op ons campertje en de vliegen waren ook alweer actief. Terwijl Karlijn nog even bleef liggen ging Ingrid rond 8 uur een wandeling maken over de Wave Rock. Het waaide vandaag harder en vooral boven op de rots stond een stevig wind. Dit heeft zo zijn voordelen. Het is koeler en vliegen houden niet van wind. Rond 9 uur verlieten wij de camping weer om terug te rijden naar de bewoonde wereld. Het was een lange zware rit. Doordat de camper 2.65hoog is vangt ie nogal veel wind en dat rijdt gewoon niet prettig. Onderweg zagen we ook nog een heel geel meer, weer eens wat anders dan roze. Maar rond 2 uur kwamen we op de camping aan in Munster, vlakbij Perth. Omdat het vreselijke heet was zijn we eerst gaan zwemmen in het koude water van het zwembad. Daarna zijn we naar de zee gelopen in de veronderstelling dat dat dichtbij was, maar het was nog een flinke wandeling. Maar wat een luxe dit heerlijke weer met het idee dat het in Nederland ijskoud is. 's Avonds aten we weer sla, weer aardappels en kip. We hadden Mark en Eva ook een sms'je gestuurd of we een paar dagen eerder in het B&B terecht konden. Helaas was dat al bezet, maar inmiddels zijn de studenten die bij Mark en Eva inwoonden terug naar China zodat we bij hen kunnen slapen. Karlijn kan gewoon niet meer goed in de camper slapen en snakt naar een zachter bed. We zitten nu in Rockingham bij de mac en zoeken vannacht weer een camping in de buurt van Perth. Dan rijden we morgen via Fremantle terug naar Mark en Eva.En Kajjjjjj, gefeliciteerd met je verjaardag!!!!!! Dat dat kleine ventje alweer 13 is, ongelooflijk
En Jane, nee, het is nog geen tijd voor de terugreis, dus zit er niks anders op dat jij deze kant op komt. Gewoon een ticket naar Brisbane boeken, wij pikken je wel op van vliegveld. Wat let je? En Pa, inderdaad stelde de tree top walk in O'reilly's niet zoveel voor vergeleken bij deze brug.
Na een paar dagen wat koeler weer gehad te hebben was het vandaag heel erg heet. En wij gingen 4 uur rijden om een steen te bekijken..... Voordat we vertrokken hebben we nog even wat Australisch beltegoed en wat feestartikelen gekocht. Let's have a party, maar vandaag nog ff niet. De rit van Albany naar Hyden was lang maar wel heel mooi. Wanneer je door the outback rijdt kan je je een heel klein beetje voorstellen hoe enorm groot en uitgestrekt dit land is. Soms kwamen we een half uur helemaal niemand tegen en als we al wat tegen kwamen was het meestal een roadtrain. Verder nog een echte Nederlandse molen, kangoeroes en kilometers lange graanvelden gezien. Ennnnn, een stuk of 10 pink lakes!!! Wij daar in het noorden nog voor omgereden, maar hier stikt het van die roze meren en ze zijn hier nog meer roze ook. De laatste 80 km naar Hyden waren saai. We reden al die tijd langs een treinrails maar of het daardoor saai was? Aangekomen in Hyden viel ons twee dingen op: de enorme hitte en de enorme hoeveelheid super irritante vliegen! We besloten om eerst maar eens te gaan zwemmen in het ijskoude zwembad van de camping. Na deze afkoeling zijn we met vliegennet op onze hoofd naar de Wave Rock gelopen, die naast de camping ligt. Het is eigenlijk een grote massieve platte rots van een meter of 10-15 hoog en een kilometer lang. En een deel van die granieten rots (15 meter hoog en 110 meter lang) is door watererosie helemaal uitgesleten in de vorm van een enorme golf. En door mineralen krijgt de rots die aparte kleuren. Echt indrukwekkend om te zien, maar de vraag is nu of het 350 km rijden waard is. Maar het blijft een feit dat in echt veel mooier is dan op foto's. Na de Wave rock hebben we Hippos Yawn bekeken en daarna zijn we samen met een stuk of 20 vliegen in de camper gaan zitten. Het avondeten bestond slecht uit noodles en morgen vertrekken we weer naar Perth. 340 km, joepieeee.
Vanmorgen was het weer een uitslaapdag. Rond twaalf uur zijn we naar de Natural bridge en The Gap gereden, zo’n 30 minuten vanaf de camping. De kust is hier ook erg mooi en indrukwekkend, maar het lukt gewoon niet om dat goed op de foto te krijgen. Dan moeten jullie toch zelf een keer Down Under gaan. Tja, en de vraag van Corrie hoe het hier in de winter zal zijn is daarmee ook beantwoord
Na the Natural bridge zijn we nog een stukje doorgereden naar de Blowholes. Niet zover rijden maar wel een eind lopen. En we hebben de Blowholes gevonden, maar blowen deden ze niet. Na deze wandeling was Karlijn aan het eind van d’r Latijn en zijn we even terug naar de camping gereden waar Karlijn even kon slapen en Ingrid de was kon doen. En terwijl de was draaide kon ze mooi even flipperen op een heuse flipperkast! Toen de was klaar was bleek het niet goed gecentrifugeerd te zijn. De mijnheer van de technische dienst kwam er aan te pas waarop Karlijn reageerde: heb je het toch weer voor elkaar dat een man je was doet. Na het wassen en flipperen zijn we nog even naar het centrum gereden voor de boodschappen van de komende dagen. Weten niet waar we nu weer terecht gaan komen. In Albany zit ook een Mac met gratis wifi. Voor ons de gelegenheid om contact te leggen met het thuisfront. Via msn contact met Joran, via What’s app met Jane en via Wordfeud met Cynthia. Leve de nieuwe media;-) Op de camping werden we ontvangen door het nieuwe vriendje van Karlijn. Hij kan natuurlijk niet tippen aan Leo, maar toch issie wel lief.
Morgen gaan we 350 km noordelijker het binnenland in. Hyden is de nieuwe bestemming.
