Geloof dat we bijna bij de Polderbaan waren toen de mededeling kwam dat we in verband met een technisch mankement even terug moesten naar Schiphol waar het toestel doodleuk even geparkeerd werd. Toen we eindelijk op de parkeerplaats stonden werd er omgeroepen dat we over tien minuten van boord mochten en of we zo vriendelijk wilden zijn al onze bezittingen mee uit het vliegtuig te nemen. Tuuurlijk joh, geen probleem, het zooitje weegt bijna niks. Enfin half uur later zaten we nog met zo`n 350 man in een kapot warm vliegtuig. Toen kwam de mededeling dat we allemaal vouchers kregen om iets te eten te kunnen kopen. Maar liefst 6,25 de man en als je bedenkt dat iets te drinken al snel 3 euro kost......Ruim een half uur later werden we eindelijk losgelaten. Karlijns Rolls-Royce (vanaf nu RR) zat inmiddels al onder in het vliegtuig en die kwam er voor dit uitstapje uiteraard niet even uit. Maar een aller onvriendelijkste dame stond ons bij het begin van de slurf gelukkig op te wachten. Maar er zat ook nog een oude mevrouw aan boord (helemaal in d'r eentje) die heel slecht ter been was. Het leek mij wel aardig om dat deze Schiphol medewerkster even te vertellen. Met een diepe zucht verzocht ze ons even te wachten en werd het arme vrouwtje half ondersteund door de Schiphol Truus en verder zich wanhopig vasthoudend aan de wand van de slurf naar buiten gesleurd. Wij hobbelden er maar wat achteraan. Bij het einde van de gate vroeg het arme vrouwtje hoe zij nu aan haar eten kon komen waarop de Schiphol Truus antwoordde: 'Ik ben er alleen maar voor om U naar de gate te brengen, niet om eten te halen.' Inmiddels hadden wij dit tafereeltje al achter ons gelaten omdat we even genoeg aan onszelf hadden. Maar een uur later kwamen we terug bij de wachtruimte alwaar het oude vrouwtje nog zat zonder iets gegeten of gedronken te hebben...
Nadat we tot half 4 rondgehangen en Karlijns apparatuur (iPod, mobiel, netbook, en de e-reader) al voordat we Amsterdam überhaupt verlaten hadden leeg was, vertrokken we rond half 5 dan toch eindelijk. We hadden ook de twijfelachtige eer om wéér door de controle te moeten. Elke keer weer een feest. Omdat we in Kuala Lumpur maar een kleine 4 uur moesten wachten gingen we ervan uit dat we de overstap zouden missen. Na zo'n 12 uur vliegen landden we dan eindelijk in Maleisië. Op ons dooie gemakje, zonder enige stress stapten we als laatste uit het vliegtuig met de gedachte dat we een nacht (of is het hier nu dag?) in Kuala Lumpur zouden doorbrengen. Maar het ongelooflijke gebeurde: het vliegtuig had op ons gewacht!!!! En zo gebeurde het dat we nu ergens boven Maleisië vliegen op weg naar Perth. En we hadden gerekend op 8 uur vliegen, maar het zijn er ‘maar ‘ vijf. Piece of cake. Karlijn ligt/zit nu naast me als een klein dood vogeltje, maar verder gaat alles goed.

Na een voorspoedige vlucht landden we in Perth en waren we in no-time door de douane. De taxi leverde ons af bij een leeg uitziend huis. Gelukkig lag de sleutel onder de deurmat. Nadat we geïnstalleerd waren en dachten gewoon een rondje door de wijk te lopen hoorden we ineens iemand zeggen: 'Ingrid??'. Bleek het Mark te zijn, de man van Eva (nicht). Daar werden we vriendelijk ontvangen, hebben een kopje thee gedronken en een lichte maaltijd gegeten. Daarna zijn we vroeg gaan slapen.